پرسشهای مهم، پاسخهای كوتاه / ۱۲
چه كنیم تا در دنیا راحت زندگى كنیم؟
قرآن مى فرماید: «لِكَیلا تَأسوا على ما فاتكم و لا تفرحوا بما
آتاكم»(سوره حدید، آیه 23) آن گونه باشید كه اگر چیزى را از دست دادید،
تأسّف نخورید و اگر چیزى به شما دادند، شاد نشوید. راستى آیا مى شود انسان
اینگونه متعادل باشد كه دادنها و گرفتنها در او اثرى نگذارد؟
كارمند بانك، یك روز مسئول دریافت پول مردم مى شود و روز دیگر مسئول پرداخت پول به مردم مى شود. نه آن روزى كه پول مى گیرد خوشحال است و نه آن روزى كه مى پردازد، ناراحت. زیرا او مى داند هر دو روز، امانتدارى بیش نبوده است.
مثالى دیگر:
براى لاستیك تراكتور، حركت در زمین هموار و غیر هموار یكسان است، ولى براى لاستیك دوچرخه، تفاوت دارد.
نشستن و برخاستن یك گنجشك، روى شاخه گل اثر مى گذارد ولى روى درخت تنومند، اثر چندانى ندارد.
آرى، انسانهاى بزرگ به خاطر سعه صدرى كه دارند، مسایل جزئى در روح آنان اثر چندانى ندارد.
امام حسین علیه السلام ظهر عاشورا در برابر دهها تیر كه به سویش رها شد و دهها داغى كه دید، نمازِ با حال و خشوعى خواند، در حالى كه كوچكترین حركت، ما را از نماز یا خشوع باز مى دارد.
منبع : http://www.qaraati.ir/show.php?page=questions&id=183
كارمند بانك، یك روز مسئول دریافت پول مردم مى شود و روز دیگر مسئول پرداخت پول به مردم مى شود. نه آن روزى كه پول مى گیرد خوشحال است و نه آن روزى كه مى پردازد، ناراحت. زیرا او مى داند هر دو روز، امانتدارى بیش نبوده است.
مثالى دیگر:
براى لاستیك تراكتور، حركت در زمین هموار و غیر هموار یكسان است، ولى براى لاستیك دوچرخه، تفاوت دارد.
نشستن و برخاستن یك گنجشك، روى شاخه گل اثر مى گذارد ولى روى درخت تنومند، اثر چندانى ندارد.
آرى، انسانهاى بزرگ به خاطر سعه صدرى كه دارند، مسایل جزئى در روح آنان اثر چندانى ندارد.
امام حسین علیه السلام ظهر عاشورا در برابر دهها تیر كه به سویش رها شد و دهها داغى كه دید، نمازِ با حال و خشوعى خواند، در حالى كه كوچكترین حركت، ما را از نماز یا خشوع باز مى دارد.
منبع : http://www.qaraati.ir/show.php?page=questions&id=183
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر ۱۳۹۲ ساعت 17:50 توسط جوانان فردوسی
|
امام على(ع):«انسان با بصیرت كسى است كه بشنود و بیندیشد،نگاه كند و ببیند،از عبرتها بهره گیرد،آنگاه راه روشنى را بپیماید كه در آن از افتادن در پرتگاهها به دور ماند»نهج البلاغه خطبه152